فرهنگ من میراث من

(بدون عنوان)

فاطمه ابراهیمیان — Thu, 12 Apr 2012 20:06:05 GMT

یک جوک عمیق!

فاطمه ابراهیمیان — Thu, 12 Apr 2012 20:04:03 GMT

روزی یک سیاستمدار معروف، درست هنگامی که از محل کارش خارج شد، با یک اتومبیل تصادف کرد و در دم کشته شد.
روح او در بالا به دروازه های بهشت رسید و یک فرشته از او استقبال کرد.
فرشته گفت:
«خیلی خوش آمدید. این خیلی جالبه.
چون ما به ندرت سیاستمداران بلند پایه و مقامات رو دم دروازه های بهشت ملاقات می کنیم.
به هر حال شما هم درک می کنید که راه دادن شما به بهشت تصمیم ساده ای نیست»

سیاستمدار گفت:
«مشکلی نیست. شما من را راه بده، من خودم بقیه اش رو حل می کنم»

فرشته گفت «اما در نامهء اعمال شما دستور دیگری ثبت شده،
شما بایستی ابتدا یک روز در جهنم و سپس یک روز در بهشت زندگی کنید.
آنگاه خودتان بین بهشت و جهنم یکی را انتخاب کنید»

سیاستمدار گفت:
«اشکال نداره. من همین الان تصمیمم را گرفته ام. میخواهم به بهشت بروم»

فرشته گفت:
«می فهمم. به هر حال ما دستور داریم. ماموریم و معذور»

و سپس او را سوار آسانسور کرد و به پایین رفتند.
پایین ... پایین... پایین... تا اینکه به جهنم رسیدند.

در آسانسور که باز شد، سیاستمدار با منظرهء جالبی روبرو شد.
زمین چمن بسیار سرسبزی که وسط آن یک زمین بازی گلف بود و در کنار
آن یک ساختمان بسیار بزرگ و مجلل. در کنار ساختمان هم بسیاری از
دوستان قدیمی سناتور منتظر او بودند و برای استفبال به سوی او دویدند.
آنها او را دوره کردند و با شادی و خنده فراوان از خاطرات روزهای زندگی
قبلی تعریف کردند. سپس برای بازی بسیار مهیجی به زمین گلف رفتند و
حسابی سرگرم شدند.
همزمان با غروب آفتاب هم همگی به کافهء کنار زمین گلف رفتند و
شام بسیار مجللی از اردک و بره کباب شده و نوشیدنی های گرانبها صرف کردند.
شیطان هم در جمع آنها حاضر شد وشب لذت بخشی داشتند..

به سیاستمدار آنقدر خوش گذشت که واقعاً نفهمید یک روز او چطور گذشت.
راس بیست و چهار ساعت، فرشته به دنبال او آمد و او را تا بهشت اسکورت کرد.
در بهشت هم سیاستمدار با جمعی از افراد خوش خلق و خونگرم آشنا شد،
به کنسرت های موسیقی رفتند و دیدارهای زیادی هم داشتند.
سناتور آنقدر خوش گذرانده بود که واقعا نفهمید که روز دوم هم چگونه گذشت،
گرچه به خوبی روز اول نبود.

بعد از پایان روز دوم، فرشته به دنبال او آمد و از او پرسید که آیا تصمیمش را گرفته؟

سیاستمدار گفت:
«خوب راستش من در این مورد خیلی فکر کردم..
حالا که فکر می کنم می بینم بین بهشت و جهنم من جهنم را ترجیح می دهم»

بدون هیچ کلامی، فرشته او را سوار آسانسور کرد و آن پایین تحویل شیطان داد.
وقتی وارد جهنم شدند، اینبار سیاستمدار بیابانی خشک و بی آب و علف را دید،

پر از آتش و سختی های فراوان. دوستانی که دیروز از او استقبال کردند
هم عبوس و خشک، در لباس های بسیار مندرس و کثیف بودند.
سیاستمدار با تعجب از شیطان پرسید:
«انگار آن روز من اینجا منظرهء دیگری دیدم؟
آن سرسبزی ها کو؟
ما شام بسیار خوشمزه ای خوردیم؟ زمین گلف؟ ...»

شیطان با خنده جواب داد: «آن روز، روز انتخابات بود...

امروز دیگر تو رای داده‌ای».

پیام همدردی

فاطمه ابراهیمیان — Fri, 02 Dec 2011 17:37:07 GMT

و مرگ پایان کبوتر نیست...

جناب آقای قاسمیان دوست نو اندیش

درگذشت پدربزرگتان را تسلیت می گوییم.آنچه رحمت و مغفرت الهی است نثار

روحشان و آنچه برکت و سلامتی است از آن شما

"I" & "You"

فاطمه ابراهیمیان — Sun, 13 Nov 2011 20:57:20 GMT

How can you "SM_LE" Without "I"?

How can you be "F_NE" without "I"?

How can you "W_SH" Without "I"?

How can you be "FR_END" without"I"?

"I" am very important!

But this "I" can never achieve S_CCESS

without "U"and that makes "you"more

important than"I".

به یاد پدربزرگم...

فاطمه ابراهیمیان — Fri, 30 Sep 2011 19:10:22 GMT

...

فاطمه ابراهیمیان — Tue, 27 Sep 2011 20:29:00 GMT

تا به تن جونه غم فراوونه×وه که زندگی مثل زندونه

روزمن شبه شب من غرق ماتمه×اشک چشم من به رخ لاله شبنمه

هرچی ماتمه تودله،غم یه عالمه×همدمم غمه به خدا،غم یه عالمه

###############

بس که خون دل خوردم ای خدا×زار و خسته ام مُردم ای خدا

بندی ِ زندونم خسته و دلخونم×خون شده چشمونم ای خدا خدا

من که نمی دونم کی می شه درمونم غم میره ازجونم ای خداخدا .

شعر...

فاطمه ابراهیمیان — Wed, 21 Sep 2011 20:29:50 GMT

تو سینه این دل من میخواد آتیش بگیره

مونده سر دوراهی چه راهی پیش بگیره

یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه

رگ خواب یار منو رقیب من میدونه

یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه

رگ خواب یار منو رقیب من میدونه

وای دارم آتیش میگیرم

دیگه از غصه و غم

دلم میخواد بمیرم

وای اگه برگرده پیشم

براش پروانه میشم

ازش جدا نمیشم

نمی تونه مرغ دلم از حسودی بخونه

نمی دونه روی کدوم شاخه باید بمونه

اگه یه روز ببینم کسی براش میمیره

حسودی رو میاره دلم آتیش میگیره

میترسم حرفای خوبی توی گوشش بخونه

میترسم اون تا به سحر تو خلوتش بمونه

وای دارم آتیش میگیرم

دیگه از غصه و غم

دلم میخواد بمیرم

وای اگه برگرده پیشم

براش پروانه میشم

ازش جدا نمیشم

یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه

رگ خواب یار منو رقیب من میدونه

"؟"

××××××××××××××××××××××

ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم

امید ز هر کس که بریدیم،بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشه بامی که پریدیم، پریدیم

رم دادن صید خود از آغاز غلط بود

حالا که رماندی و رمیدیم،رمیدیم

نام تو که باغ اِرَم و روضه خلد است

انگار که دیدیم ندیدیم،ندیدیم

صد باغ بهار است و صلای گل و گلشن

گر میوه یک باغ نچیدیم،نچیدیم

سر تا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل

هان واقف دم باش رسیدیم، رسیدیم

وحشی سبب دوری و این قسم سخنها

آن نیست که ما هم نشنیدیم، شنیدیم

"وحشی بافقی"

تفاوت نیاکان

فاطمه ابراهیمیان — Mon, 05 Sep 2011 22:40:00 GMT

در بناهای بزرگ دنیا مانند دیوار چین و اهرام ثلاثه کتیبه هایی

یافت شده که این عبارات در آن حکاکی شده بود:

اگر برده ای در هنگام کار آسیب دید او را گردن بزنید!

ولی در تخت جمشید، در کتیبه ها مکشوف نوشته شده بود

اگر کارگری (فرق کارگر با برده بسیار است) در هنگام کار

در این بنا آسیب دید حکومت موظف است تا اخر عمر وسایل امرار معاش او را بدون هیچ منت و چشم داشتی پرداخت کند!

پس بر موسس این بنا کوروش کبیر درود فرست

سیاست از منظر امام علی (ع)

فاطمه ابراهیمیان — Thu, 25 Aug 2011 19:36:59 GMT

اشاره:

آنگاه که سخن از سیاست به میان می آید، دروغ، مکر و نیرنگ در افکار برخی از مردم تداعی می شود. عده ای از مردم هستند که سیاست را با دروغ و فریبکاری می شناسند. شاید هم سخن آنها تا حدودی درست باشد چرا که امروزه کمتر کسی را می توانیم پیدا کنیم که به ضرر خود سخن بگوید و این موضوع در عالم سیاست جای خود را دارد؛ در عالم سیاست به عقیده بعضی از کوته نظران سیاسی آنچه را که منافع ایجاب می‌کند، باید گفت، هر چند که دروغ باشد. اما در همین عالم سیاست، بزرگمردی نیز پیدا می‌شود که در حادترین شرایط سیاسی، حاضر نمی‌شود دروغ بگوید و پایبندی به اصول اخلاقی را بر منافع سیاسی و معاملات دنیای سیاست ترجیج می دهد.
سیاست در منظر علی (ع) تعریفی دیگری دارد، سیاست علی (ع) عین دیانتش و دیانت او عین سیاستش است. در این نوشتار برآنیم تا به سیاست از منظر علی (ع) بنگریم .

سیاست توحیدی امام علی (ع): در سیاست توحیدی امام، حیله و نیرنگ راه ندارد. آن حضرت تحت هیچ شرایطی حاضر نیست دست به مکر‏، نیرنگ و فریبکاری بزند هر چند این عمل به مصلحت خود و مردم جامعه اسلامی باشد. در سیاست توحیدی آن حضرت، سیاست دماگوژی (عوام فریبی) راه ندارد؛ یعنی ایشان هرگز حاضر نیستند برای رسیدن به اهداف خود، خود را طرفدار مردم جلوه دهند و فریبکاری کنند. کلام حضرت در این خصوص شنیدنی است:« سوگند به خدا! معاویه از من سیاستمدارتر نیست، اما معاویه حیله گر و جنایتکار است، اگر نیرنگ ناپسند نبود من زیرک‌ترین افراد بودم، ولی هر نیرنگی گناه، و هر گناهی نوعی کفر و انکار است.«روز رستاخیز در دست هر حیله‌گری پرچمی است که با آن شناخته می‌شود.» به خدا سوگند! من با فریبکاری غافلگیر نمی‌شوم، و با سخت‌گیری ناتوان نخواهم شد.»(1)
سیاست توحیدی مولی علی (ع) به گونه‌ای است که پرهیز از حیله و نیرنگ را موجب می‌گردد؛ خطبه‌ای که آن حضرت پس از جنگ صفین در سال 37 هجری در کوفه ایراد می‌فرمایند، بسیار شیرین و آموزنده است، ایشان می‌فرمایند:« ای مردم! وفا همراه راستی است، که سپری محکم‌تر و نگهدارنده‌تر از آن سراغ ندارم. آن کس که از بازگشت خود به قیامت آگاه باشد خیانت و نیرنگ ندارد. اما امروز در محیط و زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که بیشتر مردم حیله و نیرنگ را، زیرکی می‌پندارند، و افراد جاهل آنان را اهل تدبیر می‌خوانند. چگونه فکر می‌کنند؟ خدا بکشد آنها را! چه بسا شخصی تمام پیش آمدهای آینده را می‌داند، و راه‌های مکر و حیله را می‌شناسد ولی امر و نهی پروردگار مانع اوست، و با اینکه قدرت انجام آن را دارد آن را به روشنی رها می‌سازد، اما آن کس که از گناه و مخالفت با دین پروا ندارد از فرصت‌ها برای نیرنگ بازی، استفاده می‌کند.»(2)
در سیاست توحیدی امام علی (ع) هدف وسیله را توجیه نمی‌کند. در واقع سیاست توحیدی آن حضرت، تفکر ماکیاولیسم را که می گویند، هدف وسیله را توجیه می کند، را طرد می کند.
پس از وفات پیامبر (ص) عده ای به امام می گویند که : مردم به دنیا دل بسته‌اند، معاویه با هدایا و پول‌های فراوان آنها را جذب می‌کند شما هم از اموال عمومی به اشراف عرب و بزرگان قریش ببخش و از تقسیم مساوی بیت المال دست بردار، تا به تو گرایش پیدا کنند.
حضرت در جواب چنین می‌فرمایند: «آیا به من دستور می‌دهید برای پیروزی خود، از جور و ستم درباره امت اسلامی که بر آنها ولایت دارم،استفاده کنم؟ به خدا سوگند! تا عمر دارم، و شب و روز برقرار است، و ستارگان از پی هم طلوع و غروب می‌کنند هرگز چنین کاری نخواهم کرد! اگر این اموال از خودم بود به گونه‌ای مساوی در میان مردم تقسیم می‌کردم تا چه رسد که جزو اموال خداست! آگاه باشید! بخشیدن مال به آنها که استحقاق ندارند، زیاده روی واسراف است، ممکن است در دنیا مقام بخشنده آن را بالا برد، اما در آخرت پست خواهد کرد. در میان مردم ممکن است گرامی‌اش بدارند، اما در پیشگاه خدا خوار و ذلیل است. کسی مالش را در راهی که خدا اجاز نفرمود مصرف نکرد و به غیر اهل آن نپرداخت جز آن که خدا او را از سپاس آنان محروم فرمود، و دوستی آنها را متوجه دیگری ساخت. پس اگر روزی بلغزد و محتاج کمک آنان گردد، بدترین رفیق و سرزنش کننده ترین دوست خواهند بود.»(3)
سیاست اقتصادی امام علی (ع):سیاست اقتصادی امام علی (ع) چنان قاطع و شفاف است که در آن کوچکترین بی عدالتی شکل نمی‌گیرد. سیاست اقتصادی آن حضرت، حرکت‌های رفورمیست و فورمالیسم (ظاهر پرستی و ظاهرسازی) که تنها به ظاهرسازی و ریاکاری توجه دارند، را نفی می کند. در واقع می توان گفت که سیاست اقتصادی امام علی (ع) اجرای عدالت به معنای واقعی کلمه است.
ابن عباس می گوید: روز دوم خلافت در سال 35 هجری، امام علی (ع) درباره اموال فراوان بیت المال که عثمان به بعضی از خویشاوندان خود بخشیده بود، این سخنرانی را ایراد فرمودند:« به خدا سوگند! بیت المال تاراج شده را هر کجا که بیابم به صاحبان اصلی آن باز می‌گردانم، گر چه با آن ازدواج کرده، یا کنیزانی خریده باشند؛ زیرا در عدالت گشایش برای عموم است، و آن کس که عدالت بر او گران آید، تحمل ستم برای او سخت است»(4)
سیاست امام علی (ع) در برخورد با مردم:سیاست حضرت در برخورد با مردم به گونه‌ای است که در آن نژادپرستی راه ندارد، به خودبرتربینی و نخبه‌گرایی توجهی نمی‌‌شود. بلکه سیاست حضرت در برخورد با مردم، برابری و برادری امت مسلمان است. در واقع آن حضرت تفکرات راسیزم و آپارتاید (نژادپرستی) را نفی می کند و در سیاست آن حضرت الیتیسم (خودبرتربینی و نخبه گرایی) نفی می شود و انترناسیونالیسم و کاسموپولیتانیسم که بر برادری و برابری امت اشاره دارد، تایید می‌شود و حکومت آبسولوتیسم ( حکومت های مطلقه و استبدادی) نفی می‌شود. برای درک بهتر موضوع بهتر آن است که به نامه‌ای که حضرت به مالک اشتر، در سال 38 هجری هنگامی که او را به فرمانداری مصر برگزیدند، اشاره‌ای داشته باشیم. در قسمتی از این نامه، حضرت به مالک اشتر، فرماندار مصر چنین توصیه می‌فرمایند:« مهربانی با مردم را پوشش دل خویش قرار ده، و با همه دوست و مهربان باش. مبادا هرگز، چونان حیوان شکاری باشی که خوردن آنان را غنیمت دانی؛ زیرا مردم دو دسته‌اند: دسته‌ای برادر دینی تو و دسته دیگر همانند تو در آفرینش می‌باشند. اگر گناهی از آنان سر می‌زند یا علت‌هایی بر آنان عارض می‌شود، یا خواسته و ناخواسته، اشتباهی مرتکب می‌گردند، آنان را ببخشای و بر آنان آسان گیر، آن گونه که دوست داری خدا تو را ببخشاید و بر تو آسان گیرد. همانا تو از آنان برتر، و امام تو از تو برتر، و خدا بر آن کس که تو را فرمانداری مصر داد والاتر است، که انجام امور مردم مصر را به تو واگذارده، و آنان را وسیله آزمودن تو قرار داده است. هرگز با خدا مستیز، که تو را از کیفر او نجاتی نیست، و از بخشش و رحمت او بی نیاز نخواهی بود. بر بخشش دیگران پشیمان مباش، و از کیفر کردن شادی مکن، و از خشمی که توانی از آن رها گردی شتاب نداشته باش. به مردم نگو، به من فرمان دادند و من نیز فرمان می‌دهم، پس باید اطاعت شود؛ که این گونه خود بزرگ‌بینی، دل را فاسد، و دین را پژمرده، و موجب زوال نعمت‌هاست. و اگر با مقام و قدرتی که داری، دچار تکبر یا خود بزرگ‌بینی شدی، به بزرگی حکومت پروردگار که برتر از تو است بنگر، که تو را از آن سرکشی نجات می‌دهد، و تندروی تو را فرو می‌نشاند، و عقل و اندیشه‌ات را به جایگاه اصلی باز می‌گرداند.»(5)
سیاست امام علی (ع) در برخورد با خویشاوندان: قبل از اینکه در این خصوص بحث شود لازم است که به یک نکته مهم اشاره‌ای داشته باشیم و آن این است که در یک کشور وقتی می توان اعتماد مردم را به نظام سیاسی آن جامعه کسب کرد که در آن خویشاوندان مسئولین سیاسی و اجرایی تنها بر اساس نسبت خویشاوندی در مناصب اجرایی و سیاسی قرار نگرفته باشند و هرگاه چنین اتفاقی بیافتد آن روز، روز جدایی مردم و بی اعتمادی آنان از نظام سیاسی کشور خواهد بود.
اما سیاست امام علی (ع) در این خصوص چگونه است؟ آیا آن حضرت به خود اجازه می‌دهد که خویشاوندی را تنها بر اساس اینکه نسبت خویشاوندی با وی دارد در مناصب اجرایی و سیاسی کشور بگمارد و یا نه آن حضرت به شدت با این امر مقابله می کند؟ درست است سیاست امام علی (ع) در برخورد با خویشاوندان به گونه‌ای است که تفکر اگوستانتریسم (خودمداری و خودمحوری) را نفی می‌کند یعنی به خود اجاز نمی‌دهد که خویشاوندی را تنها به خاطر اینکه نسبت خویشاوندی با حضرت دارد، امتیازی دهد تا خود را در نظر آنان محبوب گرداند و خویشاوندان را از خود راضی نگه دارد. برای درک کلام به توصیه‌هایی که حضرت به مالک اشتر، فرمانروای مصر ، در این خصوص داشته‌اند ‏ اشاره‌‌ای می‌کنیم: « همانا زمامداران را خواص و نزدیکانی است که خودخواه و چپاولگرند، و در معاملات انصاف ندارند.ریشه ستمکاریشان را با بریدن اسباب آن بخشکان، و به هیچ کدام از اطرافیان و خویشاوندانت زمین را واگذار مکن، و به گونه‌ای با آن رفتار کن که قرار دادی به سودشان منعقد نگردد که به مردم زیان رساند، مانند آبیاری مزارع، یا زراعت مشترک؛ که هزینه‌های آن را بر دیگران تحمیل کنند، در آن صورت سودش برای آنان، و عیب و ننگش در دنیا و آخرت برای تو خواهد ماند. حق را به صاحب حق، هر کس که باشد، نزدیک یا دور، بپرداز، و در این کار شکیبا باش، و این شکیبایی را به حساب خدا بگذار، گر چه اجرای حق مشکلاتی برای نزدیکانت فراهم آورد، تحمل سنگینی آن را به یاد قیامت بر خود هموار ساز، زیرا تحمل آن پسندیده است. و هر گاه رعیت بر تو بدگمان گردد، عذر خویش را آشکارا با آنان در میان بگذار، و با این کار از بدگمانی نجاتشان ده، که این کار ریاضتی برای خودسازی تو، و مهربانی کردن نسبت به رعیت است، و این پوزش خواهی تو آنان را به حق وا می دارد.» (6)
سیاست امام علی (ع) در برخورد با دشمن: عده‌‌ای از صاحبنظران سیاسی بر این عقیده‌اند که سیاست عبارت از «هنر صلح کردن» است؛ یعنی زمانی که موقعیتی پیش می‌آید که احتمال جنگ در آن بیشتر است یک سیاستمدار مقتدر باید بتواند آن احتمال را به شرایط «صلح» تبدیل کند. حال سئوال این است که آیا سیاست امام علی (ع) در برخورد با دشمن‏، «صلح کردن» است یا نه؟ در پاسخ به این سئوال باید گفت که حضرت از صلح و پیشنهاد صلح استقبال می‌کند و صلح را تایید می‌کند‏، اما این به معنای آن نیست که حضرت جهاد مقدس را نفی کند، بلکه امام علی (ع) در برخورد با دشمن، بسته به موقعیت و مصلحت نظام سیاسی و جامعه اسلامی، سیاست «صلح» و یا «جهاد مقدس» را انتخاب می‌کند.
نکته دوم که در سیاست امام علی (ع) در برخورد با دشمن مطرح می‌شود این است که حضرت تحت هیچ شرایطی و حتی در صورت از دست دادن قدرت و حکومت نیز با دشمن خود نقض پیمان نمی‌کند و در واقع پای‌بندی به عهد و پیمان خود دارد. مثال بارز این نکته بعد از جنگ صفین و تحمیل حکمیت بر حضرت و در ادامه حیله معاویه‏، رخ می‌دهد. گروهی بعد از اینکه نیرنگ و فریبکاری را در جریان حکمیت مشاهده می‌کنند در پی نقض پیمان می‌آیند، ولی حضرت قبول نمی‌کنند و خطاب به آنان می‌فرمایند:«وای بر شما، آیا پس از اعلام رضایت و عهد و پیمان برگردم؟ مگر نه این که خداوند می فرماید: «چون عهدی بستید بدان وفا کنید و هرگز سوگند و پیمانی را که موکد و استوار کردید نشکنید، زیرا خدا را بر خود ناظر و گواه گرفته‌اید و خدا به هر چه می‌کنید آگاه است.»
نکته دیگر در باب سیاست امام علی (ع) در برخورد با دشمن، سیاست «عفو و بخشش» است. کلام گوهربار آن حضرت در این خصوص شنیدنی است؛ ایشان می‌فرمایند:« اگر بر دشمنت دست یافتی، بخشیدن او را شکرانه پیروزی قرار ده»(7)
آنچه را که در باب سیاست امام علی (ع) در برخورد با دشمن گفتیم، می‌توان به طور اجمال در توصیه‌های آن حضرت به مالک اشتر فرماندار مصر مشاهده کنیم. امام علی (ع) در این باب توصیه‌های حکیمانه‌ای برای مالک اشتر بیان می فرمایند:« هرگز پیشنهاد صلح از طرف دشمن را که خشنودی خدا در آن است رد مکن، که آسایش رزمندگان، و آرامش فکری تو و امنیت کشور در صلح تامین می‌گردد. لکن زنهار! زنهار! از دشمن خود پس از آشتی کردن، زیرا گاهی دشمن نزدیک می‌شود، تا غافلگیر کند، پس دوراندیش باش، و حسن ظن خود را متهم کن (به دشمن سوء ظن داشته باش). حال اگر پیمانی بین تو و دشمن منعقد گردید، یا در پناه خود او را امان دادی، به عهد خویش وفادار باش، و بر آنچه بر عهده گرفتی امانت دار باش، و جان خود را سپر پیمان خود گردان، زیرا هیچ از واجبات الهی همانند وفای به عهد نیست، که همه مردم جهان با تمام اختلافاتی که در افکار و تمایلات دارند، در آن اتفاق نظر داشته باشند. تا آنجا که مشرکین زمان جاهلیت به عهد و پیمانی که با مسلمانان داشتند وفادار بودند، زیرا که آینده ناگوار پیمان شکنی را آزمودند. پس هرگز پیمان شکن مباش، و در عهد خود خیانت مکن، و دشمن را فریب مده، زیرا کسی جز نادان بدکار، بر خدا گستاخی روا نمی‌دارد. خداوند عهد و پیمانی که با نام او شکل می‌گیرد با رحمت خود مایه آسایش بندگان، و با پناهگاه امنی برای پناه آورندگان قرار داده است، تا همگان به حریم امن آن روی بیاورند. پس فساد، خیانت، فریب، در عهد و پیمان راه ندارد. مبادا قراردادی را امضاء کنی که در آن برای دغل کاری و فریب راه‌هایی وجود دارد، و پس از محکم کاری و دقت در قراردادنامه، دست از بهانه‌جویی بردار، مبادا مشکلاتی پیمانی که بر عهده‌ات قرار گرفته، و خدا آن را بر گردنت نهاده، تو را به پیمان شکنی وا دارد، زیرا شکیبایی تو در مشکلات پیمان‌ها که امید پیروزی در آینده را به همراه دارد، بهتر از پیمان شکنی است که از کیفر آن می ترسی، و در دنیا و آخرت نمی توانی پاسخ گوی پیمان شکنی باشی.»(8)

پاورقی:
1- نهج البلاغه، خطبه 200
2- نهج البلاغه، خطبه 41
3- نهج البلاغه، خطبه 126
4- نهج البلاغه، خطبه 15
5 و6 - نهج البلاغه، نامه 53
7- نهج البلاغه، حکمت 11
8- نهج البلاغه، نامه 53

چیزهای کوچک زندگی

فاطمه ابراهیمیان — Sun, 21 Aug 2011 15:39:47 GMT

بعد از حادثه یازدهم سپتامبرکه منجر به فروریختن برج های دو قلوی

معروف آمریکا شد یک شرکت از بازماندگان شرکت های دیگری که

افرادش از این حادثه جان سالم به در برده بودند خواست تا از فضای

در دسترس شرکت آنها استفاده کنند. در صبح روز ملاقات مدیر واحد

امنیت داستان زنده ماندن این افراد را برای بقیه نقل کرد و همه این

داستان ها در یک چیز مشترک بودند و آن اتفاقات کوچک بود
...
..
.

مدیر شرکت آن روز نتوانست به برج برسد چرا که روز اول

کودکستان پسرش بود و باید شخصا در کودکستان حضور می یافت

همکار دیگر زنده ماند چون نوبت او بود که برای بقیه شیرینی دونات بخرد

یکی از خانم ها دیرش شد چون ساعت زنگدارش سر وقت زنگ نزد

یکی دیگر نتوانست به اتوبوس برسد

یکی دیگر غذا روی لباسش ریخته بود و به خاطر تعویض لباسش تاخیر کرد

اتومبیل یکی دیگر روشن نشده بود

یکی دیگر درست موقع خروج از منزل به خاطر زنگ تلفن مجبور شده بود برگردد

یکی دیگر تاخیر بچه اش باعث شده بود که نتواند سروقت حاضر شود

یکی دیگر تاکسی گیرش نیامده بود

و یکی که مرا تحت تاثیر قرار داده بود کسی بود که آن روز صبح یک

جفت کفش نو خریده بود و با وسایل مختلف سعی کرد به موقع سرکار

حاضر شود. اما قبل از اینکه به برج ها برسد روی پایش تاول زده بود

و به همین خاطر کنار یک دراگ استور ایستاد تا یک چسب زخم بخرد

و به همین خاطر زنده ماند

به همین خاطر هر وقت، در ترافیک گیر می افتم

آسانسوری را از دست می دهم

مجبورم برگردم تا تلفنی را جواب دهم

و همه چیزهای کوچکی که آزارم می دهد

با خودم فکر می کنم که خدا می خواهد در این لحظه من زنده بمانم

دفعه بعد هم که شما حس کردید صبح تان خوب شروع نشده است

بچه ها در لباس پوشیدن تاخیر دارند

نمی توانید کلید ماشین را پیدا کنید

با چراغ قرمز روبرو می شوید

عصبانی یا افسرده نشوید

بدانید که خدا مشغول مواظبت از شماست...